(გამოხმაურება მოარულ ხმებზე)

თუ არა მიზანმიმართული ჟონგლიორობა, ძნელია ერთმანეთში აგვერიოს მიზეზი და საბაბი, შეცდომა და დანაშაული.

ლეგენდარული ნიკო კეცხოველი თურმე დიდ მეცნიერებს ევედრებოდა – ხშირად გაევლოთ უნივერსიტეტის დერეფნებში, რომ სტუდენტებს მათთვის თვალის შევლება შეძლებოდათ... დაფიქრებაც არ უნდა, ისე მიხვდები, რა მიზანი ჰქონდა ამ მოკრძალებულ სათხოვარს - მას სურდა, ახალგაზრდებს ეამაყათ უნივერსიტეტით და იმ კორიფეებით, ვის მხრებზეც ქართული მეცნიერების ტაძარი იდგა.

როცა საზოგადოებას ინფექციურ დაავადებათა გავრცელების საშიშროება ემუქრება, მხოლოდ მაშინ ჩნდება და აკადემიური სიმშვიდით გვიხსნის, რომ ნებისმიერ ავადმყოფობას არა პანიკით, არამედ ცოდნით უნდა ვებრძოლოთ...

დაიბადა 1941 წელს თეთრიწყაროს რაიონის სოფელ პატარა თონეთში. განათლება და სამეცნიერო ხარისხი მიღებული აქვს საქართველოსა და რუსეთის ფედერაციაში.

ჩვენი გენისა და გონის გამონაშუქი, ჩვენი ქართული, ჩვენი “ენაი შემკული და კურთხეული” ისევე ითხოვს დღეს შველას, როგორც თვით ერი და მთელი ქვეყანა, რამეთუ ქართულს, ისევე როგორც ენათა უმრავლესობას ბედმა მდევრის როლი არგუნა, და მაშასადამე გლობალიზაციასა და ინტეგრაციას თან სდევს მასში უამრავ ახალ ცნება-სიტყვათა და შესიტყვებათა შემოდინება, რომელთაც დროზე უნდა ქართული ეკვივალენტების მოძიება, თუ ქართულის ბუნებასთან ადაპტირება, რათა ენის დეპოში განძთან ერთად ჯართმაც არ დაისადგუროს, რაც ისედაც ბლომად დაგვიტოვა რუსეთის 200-წ ლიანმა ბატონობამ.

როგორც ცნობილია, უცვლელი მხოლოდ ის ფაქტია, რომ ყველაფერი ცვალებადია. გამონაკლისი ამ მარადისობის კანონიდან მით უმეტეს ვერ იქნება განათლების სისტემა, რომელიც არსებული საზოგადოების სარკე და მომავალი საზოგადოების აკვანია.

მისი სამუშაო ოთახი ერთი შეხედვით სულაც არ ჰგავს ექიმის კაბინეტს. მაგიდებზე სრული ანარქიაა: უწესრიგოდ ყრია წიგნები.... ფურცლები... საპრეზენტაციო მასალები... ათასგვარი ფლაერები... კედლები აჭრელებულია პრიზებით, დიპლომებით, მხატვრების ტილოებით.... კარადების მინებიდან კი, ათასგვარ სამედიცინო ლიტერატურასთან ერთად, სხვადასხვა ჯიშის, ფერის, მასალისა და ზომის ბუ შემოგყურებთ....