უფრო უპრიანი იქნებოდა, თუ სათაურის ”ჩამონათვალს” უკუთანმიმდევრობით დავალაგებდი, მაგრამ, რახან შესაკრებთა გადანაცვლებით ჯამი არ იცვლება, დავტოვე ისე, როგორც გულმა და გონებამ მიკარნახა. ჩემი ამჟამინდელი სათქმელი 14 აპრილმა გამოიწვია - დედა ენის დღემ. ეს დღე პოზიციასაც და ოპოზიციასაც წელიწადში ერთხელ ახსენდება, ახსენდება ისე, როგორც ახალი წელი და აღდგომა; აქედან პირველი - როგორც მხიარულებისა და მეგობრებთან ერთად ზეიმის ზენიტი, მეორე - როგორც სერიოზული, ძირითადად ოჯახურ წრეში შესასრულებელი რიტუალი. ცხადია, არსებობს სხვა ღირშესანიშნავი დღეებიც, - შობა, დაბადების დღე, სახელის დღე, მაგრამ აღდგომასა და ახალ წელს ვერაფერი შეედრება, - მარტო ღამის 12 საათის ჩამოკვრის მოლოდინში გაწელილი წამები რად ღირს?!

ადევნებ თვალს დედის ნელა სვლას

კიბეებს მიუყვება უკვე დათენთილი...

არ გსურს, აღიარო უძლურება

სიბერის კარიბჭესთან თითქოს ვალმოხდილის...

ქართული ენის დაცვის ლოზუნგით საყოველთაო გამოსვლები ლიტერატორებისთვის ტოტალიტარული მარწუხებისგან ლიტერატურული ღირებულებების გადარჩენისთვის ბრძოლის ტოლფასი იყო, რადგან ქართული ენის დაცვასთან ერთად მოსაპოვებელი იყო ის თავისუფლებაც, რაც იმ პერიოდში შეზღუდული მხატვრული აზროვნებისთვის აუცილებელ საკვებს წარმოადგენდა.

თუკი ცხოვრებაში რაიმეს უნდა ეძიებდე, უნდა ეძიებდე იმ ადამიანთა სულის გასაღებს, რომელთა ცხოვრებაც სიკვდილ-სიცოცხლის ზღვარზე ჩამოკიდებულ საქანელაზე ქანაობას გავდა, რომელსაც ქარიშხალი ხან სიცოცხლის, ხან კი სიკვდილის სადარაჯოზე აქანავებდა, რომელთა განცდაც ჩვეულებრივ მოკვდავთა განცდებს არ გავდა, რომელთა ტკივილსაც სიხარული ერქვა და რომელთა სიხარულსაც ტკივილი ასულდგმ ულებდა _ ძნელია ასეთ ადამიანად მოსვლა დედამიწაზე, რომელიც მისი "მე"-ს გარშემო ბრუნავს და ენით აღუწერელია იმ ტყვიის მიზანი, რომელიც ამ "მე"-ს დასასრულს "ჭედავს" - ტიციან ტაბიძე სწორედ ის ფენომენია, რომლის სულის გასაღების ძებნასაც მომავალი თაობები გააგრძელებენ, თუმცა დღეს მისი ნიჭიერების კიდევ ერთ ,,სადგურს” მივადექით, საიდანაც კარგად ჩანან XIX საუკუნის ქართული ლიტერატურის საჭეთმპყრობელნი.