ადევნებ თვალს დედის ნელა სვლას
კიბეებს მიუყვება უკვე დათენთილი...
არ გსურს, აღიარო უძლურება
სიბერის კარიბჭესთან თითქოს ვალმოხდილის...
როგორ უნდა სძლიო დარდს
დედის ამაგს – თანდაყოლილს???
სიკვდილი ქორივით დატრიალებს თავს
დედა რომ წაართვას წიწილებს _ თვალდაკორტნილს...
დედა მიუყვება გზას...
ჩემს ფიქრთა ბზარს...
უნდა – გაამწვანოს ბზა
შვილი დატოვოს მზად...
მე ამ სიყვარულის მსგავსს
ვერ ვხედავ, ვერც სხვა მგზავრს
მინდა შევაჩერო წუთი
მგზავრს ჩამოვართვა ყუთი
ღმერთამდე მისასვლელ ბილიკს
რომ გიკვალავდა გულით...
დედა ვერ ხედავს წამს
რაც გაწვალებს და გწვავს
ყველაფრის მპატიებელს
წუთისოფელი რომ კლავს...
როგორ უნდა სძლიო დარდს
დედა არა ჰგავს სხვას...
თუ წავა, არ წამიყოლებს თან
მე ეს სინდისი მკლავს...
კომენტარები