1918 წლის 26 მაისს, ამიერკავკასიის ფედერაციის დაშლის შემდეგ საქართველოს მსგავსად დამოუკიდებლობა აზერბაიჯანმაც გამოაცხადა. 28 მაისს თბილისში, მთავარმმართებლის ყოფილ სასახლეში ამიერკავკასიის ფედერაციის სეიმში აზერბაიჯანის დეპუტაცია და საზოგადოების წარმომადგენლები შეიკრიბნენ. კრებამ ერთხმად მიიღო აზერბაიჯანის დამოუკიდებლობის აქტი. აირჩიეს მთავრობა, რომელიც მოგვიანებით სამუშაოდ ბაქოში გადავიდა.

პროფესორი რამაზ გახოკიძე სარეცენზიო სახელმძღვანელოს შესავალში წერს:

"ყველა ფუნდამენტური საბუნებისმეტყველო მეცნიერება – ფიზიკა, ქიმია და ბიოლოგია, მათემატიკასთან ერთად, ტექნიკური პროგრესის საფუძველია. მათ შორის განსაკუთრებული ადგილი უჭირავს ქიმიას. ქიმიამ ათასწლეულის განმავლობაში უდიდესი გავლენა იქონია ცივილიზაციის განვითარებაზე. ქიმიის გარეშე ცხოვრება წარმოუდგენელია."

(გამოხმაურება მოარულ ხმებზე)

თუ არა მიზანმიმართული ჟონგლიორობა, ძნელია ერთმანეთში აგვერიოს მიზეზი და საბაბი, შეცდომა და დანაშაული.

ცნობილია, რომ საგანმანათლებლო სისტემის ხარისხი, ამა თუ იმ ქვეყნის მოსახლების ცხოვრების ხარისხის ძირითადი განმსაზღვრელი ფაქტორია. სხვა სიტყვებით: ყოველი ჩვენგანი ცალ-ცალკე და ერთად, როგორც სახელმწიფო, მასწავლებელთა ცოდნის სიღრმისა და პედაგოგიური ინტელექტის ანარეკლი ვართ. რთულია წარმოდგენა ვიქონიოთ იმაზე, თუ რამდენად ზუსტი ანარეკლი. ადამიანის ცხოვრება ხომ არ მეორდება ... და, რამდენმა მათგანმა დაგვამახსოვრა თავი, როგორც ჭეშმარიტმა მასწავლებელმა ...

ჩვენი გენისა და გონის გამონაშუქი, ჩვენი ქართული, ჩვენი “ენაი შემკული და კურთხეული” ისევე ითხოვს დღეს შველას, როგორც თვით ერი და მთელი ქვეყანა, რამეთუ ქართულს, ისევე როგორც ენათა უმრავლესობას ბედმა მდევრის როლი არგუნა, და მაშასადამე გლობალიზაციასა და ინტეგრაციას თან სდევს მასში უამრავ ახალ ცნება-სიტყვათა და შესიტყვებათა შემოდინება, რომელთაც დროზე უნდა ქართული ეკვივალენტების მოძიება, თუ ქართულის ბუნებასთან ადაპტირება, რათა ენის დეპოში განძთან ერთად ჯართმაც არ დაისადგუროს, რაც ისედაც ბლომად დაგვიტოვა რუსეთის 200-წ ლიანმა ბატონობამ.

როგორც ცნობილია, უცვლელი მხოლოდ ის ფაქტია, რომ ყველაფერი ცვალებადია. გამონაკლისი ამ მარადისობის კანონიდან მით უმეტეს ვერ იქნება განათლების სისტემა, რომელიც არსებული საზოგადოების სარკე და მომავალი საზოგადოების აკვანია.