დღევანდელი სიტუაცია, რა თქმა უნდა, კარიბის კრიზისი არ არის, თუმცა, ამერიკული რაკეტები ასე ახლოს რუსეთის საზღვრებთან ბოლოს 1961 წელს, ჯონ კენედის დროს იდგა. მაშინ შეერთებულმა შტატებმა თურქეთში საშუალო მანძილზე მოქმედი ბალისტიკური რაკეტები განათავსა. საბჭოთა ლიდერი ნიკიტა ხრიუშჩოვი იძულებული გახდა კუბაში სარაკეტო ბაზები აეშენებინა, რათა კუნძული ამერიკელების მხრიდან იქ გადატრიალების მოწყობის მცდელობებისგან დაეცვა. შედეგად ორ ზესახელმწიფოს შორის ცივი ომი გამწვავდა.

რუსეთი შეშფოთებულია იმ ფაქტით, რომ შავ ზღვაში ამერიკის საბრძოლო გემი გამოჩნდა. დისტანციური მართვის ქობინების გადამზიდი გემი სახელით "მონტერეი" ყოველწლიურ სამხედრო წვრთნაში ღებულობს მონაწილეობას, რომელსაც ნატოსა და უკრაინის საზღვაო ძალები ერთობლივად ატარებენ.

ნატო-ს დღევანდელი მისია ლიბიაში იმ სერიოზული პრობლემების ილუსტრაციაა, რომელიც ჩრდილო-ატლანტიკური ალიანსის შიგნით არსებობს. ნატო-ს წევრი-ქვეყნები საერთო სტრატეგიაზე ვერ თანხმდებიან. ალიანსმა ვერ შესძლო პოსტ-საბჭოთა სივრცისთვის ახალი მიზნებისა და ამოცანების შემუშავება. მის რიგებში იდეების და ერთიანობის დეფიციტია. ამ მარცხზე გერმანიაც პასუხისმგებელია.

ლიბიაზე საერთაშორისო საკონტაქტო ჯგუფის წევრები დღეს კატარში იკრიბებიან.

დიპლომატიაში მომენტი ყველაფერია. ეს ცხადი ჭეშმარიტება ხელახლა აღმოვაჩინე ქი-ვესტში მოლაპარაკებების ათი წლისთავთან დაკავშირებული ღონისძიებებისთვის მზადების დროს. ქი-ვესტში შეერთებულ შტატებს ყველაზე სერიოზული მცდელობა ჰქონდა სომხურ-აზერბაიჯანული კონფლიქტის მოგვარებისა მთიანი-ყარაბახის ირგვლივ (მაღალმთიანი ტერიტორია სამხრეთ-კავკასიაში, რომლისთვისაც ეს ორი სახელმწიფო დიდი ხანია იბრძვის).

დღეს, ისევე როგორც ცივი ომის ეპოქაში, მსოფლიოს დიდ სახელმწიფოებს შორის დაპირისპირება კვლავ ვლინდება ხოლმე სამხედრო კონფლიქტებში გაღატაკებულ პერიფერიებზე, ეგრედწოდებული მესამე სამყაროს ქვეყნებში. აქ ის ყველაზე სასტიკ და სისხლიან ფორმებს იძენს. და თუკი ადრე საუბარი იყო დასავლეთის და აღმოსავლეთის, „კომუნიზმის და დემოკრატიის“ ბრძოლაზე, სოციალისტური ბანაკის (პირველ რიგში სსრკ-ს) გაქრობასთან ერთად, თამაში გაცილებით მრავალშრიანი გახდა და მოიცავს მთელ რიგ ძალებს, რომლებიც მსოფლიო ბატონობისკენ მიისწრაფვიან.

ტერიტორიული სიახლოვისა და ევროპული ქვეყნების ჩართულობის ხარისხის მიხედვით, ლიბიის ომი ბალკანეთის მოვლენების შემდეგ ალბათ ყველაზე ევროპული ომია.

ზოგჯერ მსოფლიო პოლიტიკისთვის ყველაზე რთული კითხვაა: „და რა იქნება შემდეგ?“ სწორედ ამას მკითხავენ (უკვე მეკითხებიან) შაბათს, ლიბიის სიტუაციის განხილვისადმი მიძღვნილი შეხვედრის დროს პარიზში.